ลับแล, แก่งคอย
posted on 03 Dec 2009 07:48 by amp-atom in Books
แก่งคอยรำลึก
ผู้เขียน : อุทิศ เหมะมูล
สำนักพิมพ์ : แพรว
จำนวนหน้า : ๔๔๘ หน้า
ราคา : ๒๗๕ หน้า
ระดับความชอบ : ๙/๑๐
To: uthis_haemamool@yahoo.com
Sent: Wednesday, December 02, 2009 8:50:05 PM
เรียน คุณอุทิศ เหมะมูล
ผมเคยทำงานที่โรงปูนแก่งคอยเป็นเวลาหกปีก่อนย้ายมาทำงานกรุงเทพฯ ผมย้ายมาที่แก่งคอยเดือนมิถุนายน ๒๕๔๕ จน เมษายน ๒๕๕๒ ถึงย้ายจากไป
ตั้งใจ จะบันทึกเรื่องราวประทับใจต่างๆ ขณะใช้ชีวิตที่แก่งคอย ซึ่งเป็นสถานที่ๆ ผมทำงานแล้วมีความสุขมาก คนที่นี่รักกันมาก ในบ้านพักรู้จักกันทุกบ้าน เย็นๆ ตั้งวงเหล้ากัน เข้าไปแจมได้หมด
การสั่งงานที่นี่ก็มาจากวงเหล้า นี่แหละครับ เป็นช่วงก่อนเมาครับที่ยังเป็นการเป็นงาน ที่นี่เข้าทางมากเพราะปรัชญาโกวเล้งติดใจเสมอ "ข้าพเจ้าไม่ได้ชอบรสชาติของสุรา แต่ข้าพเจ้าชอบบรรยากาศในวงสุรา"
จนตอนนี้ก็ยังเขียนไปไม่ถึงไหนเลย
แต่มาอ่านนิยายเล่มนี้ของคุณ อย่างน้อยก็ทำให้ภาพรำลึกของแก่งคอยเห็นชัดขึ้นครับ
โรงเรียนแสงวิทยาในตลาดได้ผ่านประจำเลยครับ วันก่อนผ่านไปยังเห็นรูปคุณอยู่หน้าโรงเรียนเลย
โดยส่วนตัวจึงชอบส่วนที่เล่าเรื่องแก่งคอย และโรงปูนครับ เพราะใกล้ตัว อ่านส่วนนี้ไปก็ยิ้มไป น่าจะเป็นชีวิตคุณบางส่วนด้วยสินะ
ส่วนเรื่องต้นแหน ลองถามพี่ๆ ที่ใกล้เกษียณเขาก็เล่าแบบเดียวกัน ว่าเคยมี และโดนถนนตัดผ่านไปหมดแล้ว เหมือนที่คุณเล่าไว้
น้องใน Blog บอกว่าคุณชอบดูหนัง เลยเล่าเรื่องเป็นฉากๆ เหมือนหนัง ผมเห็นด้วยครับ
ว่า แต่มีหนังในดวงใจไหม? บอกกันบ้างสิครับ ที่ http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=amp-atom&month=10-2007&date=09&group=2&gblog=45
น้องคนนี้แหละชอบเล่มนี้มาก เขียนถึงเสียน่าอ่าน ออกปากขอยืมก็ไม่ได้ เพราะให้คนอื่นยืมไปเสียแล้ว
เลยต้องซื้อเลย
ปกติผมจะไม่ค่อยนิยายที่กำลังดังครับ แต่เล่มนี้ของคุณอ่านในปีที่ได้รางวัลเลย เพราะทนแรงเชียร์ไม่ไหว แล้วก็ไม่ผิดหวังจริงๆ
มี อีกเรื่องที่ชอบคือทำให้หวนรำลึกชีวิตในวัยเยาว์ของผมเหมือนกัน ของขวัญหลังพ่อแม่ผมเมื่อกลับจากตลาด เป็นการ์ตูนเล่มละบาท หรือถ้าพิเศษหน่อย จะเป็นเล่มละห้าบาท และคุณลุงปรีชา ทรัพย์โสภา นี่ ฟังทุกเช้าเลยครับ จนแกเสียชีวิตไปนั่นแหละ จึงอดฟัง เรื่องราวเราคงใกล้เคียงกันนะครับ นายลับแล
อ่านหนังสือจบแล้วก็มาอ่านบทวิจารณ์ของคุณจรูญพร ป. ในนิตยสารสีสัน ก็กระจ่างขึ้นถึงที่มาที่ไปของตัวละครแต่ละตัว
โดยรวมก็ถือว่าคุ้มกับสองปีที่คุณทุ่มเทนะครับ ขอชื่นชม
แนว คิดที่ได้จากเรื่องนี้คือต้องไม่คิดว่าเราเป็นใหญ่ในทุกอย่าง แม้เราจะมีปมด้อยมามากเท่าไหร่ แต่เราก็ต้องลืมมันให้ได้ มิเช่นนั้นจะส่งผลกระทบกับคนรอบข้างของเรา โดยเฉพาะลูกน้อยของเรา
หากเราทำพฤติกรรมเช่นใดไว้ ลูกของเราจะรับพฤติกรรมนั้นๆ ไปปรับใช้อย่างแน่นอน
ทำดีให้เด็กดู เหมือนที่เขาชอบว่ากันนั่นแหละดีที่สุด
ฝืนหน่อยนะครับ แต่ก็ต้องทำ
อ่านเล่มนี้คิดได้อย่างนี้ครับ
ว่าแต่ ลับแล นี่ ใช่คุณหรือเปล่าครับ?
ขอแสดงความนับถือ
คนขับช้า
ผู้เขียน : อุทิศ เหมะมูล
สำนักพิมพ์ : แพรว
จำนวนหน้า : ๔๔๘ หน้า
ราคา : ๒๗๕ หน้า
ระดับความชอบ : ๙/๑๐
To: uthis_haemamool@yahoo.com
Sent: Wednesday, December 02, 2009 8:50:05 PM
เรียน คุณอุทิศ เหมะมูล
ผมเคยทำงานที่โรงปูนแก่งคอยเป็นเวลาหกปีก่อนย้ายมาทำงานกรุงเทพฯ ผมย้ายมาที่แก่งคอยเดือนมิถุนายน ๒๕๔๕ จน เมษายน ๒๕๕๒ ถึงย้ายจากไป
ตั้งใจ จะบันทึกเรื่องราวประทับใจต่างๆ ขณะใช้ชีวิตที่แก่งคอย ซึ่งเป็นสถานที่ๆ ผมทำงานแล้วมีความสุขมาก คนที่นี่รักกันมาก ในบ้านพักรู้จักกันทุกบ้าน เย็นๆ ตั้งวงเหล้ากัน เข้าไปแจมได้หมด
การสั่งงานที่นี่ก็มาจากวงเหล้า นี่แหละครับ เป็นช่วงก่อนเมาครับที่ยังเป็นการเป็นงาน ที่นี่เข้าทางมากเพราะปรัชญาโกวเล้งติดใจเสมอ "ข้าพเจ้าไม่ได้ชอบรสชาติของสุรา แต่ข้าพเจ้าชอบบรรยากาศในวงสุรา"
จนตอนนี้ก็ยังเขียนไปไม่ถึงไหนเลย
แต่มาอ่านนิยายเล่มนี้ของคุณ อย่างน้อยก็ทำให้ภาพรำลึกของแก่งคอยเห็นชัดขึ้นครับ
โรงเรียนแสงวิทยาในตลาดได้ผ่านประจำเลยครับ วันก่อนผ่านไปยังเห็นรูปคุณอยู่หน้าโรงเรียนเลย
โดยส่วนตัวจึงชอบส่วนที่เล่าเรื่องแก่งคอย และโรงปูนครับ เพราะใกล้ตัว อ่านส่วนนี้ไปก็ยิ้มไป น่าจะเป็นชีวิตคุณบางส่วนด้วยสินะ
ส่วนเรื่องต้นแหน ลองถามพี่ๆ ที่ใกล้เกษียณเขาก็เล่าแบบเดียวกัน ว่าเคยมี และโดนถนนตัดผ่านไปหมดแล้ว เหมือนที่คุณเล่าไว้
น้องใน Blog บอกว่าคุณชอบดูหนัง เลยเล่าเรื่องเป็นฉากๆ เหมือนหนัง ผมเห็นด้วยครับ
ว่า แต่มีหนังในดวงใจไหม? บอกกันบ้างสิครับ ที่ http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=amp-atom&month=10-2007&date=09&group=2&gblog=45
น้องคนนี้แหละชอบเล่มนี้มาก เขียนถึงเสียน่าอ่าน ออกปากขอยืมก็ไม่ได้ เพราะให้คนอื่นยืมไปเสียแล้ว
เลยต้องซื้อเลย
ปกติผมจะไม่ค่อยนิยายที่กำลังดังครับ แต่เล่มนี้ของคุณอ่านในปีที่ได้รางวัลเลย เพราะทนแรงเชียร์ไม่ไหว แล้วก็ไม่ผิดหวังจริงๆ
มี อีกเรื่องที่ชอบคือทำให้หวนรำลึกชีวิตในวัยเยาว์ของผมเหมือนกัน ของขวัญหลังพ่อแม่ผมเมื่อกลับจากตลาด เป็นการ์ตูนเล่มละบาท หรือถ้าพิเศษหน่อย จะเป็นเล่มละห้าบาท และคุณลุงปรีชา ทรัพย์โสภา นี่ ฟังทุกเช้าเลยครับ จนแกเสียชีวิตไปนั่นแหละ จึงอดฟัง เรื่องราวเราคงใกล้เคียงกันนะครับ นายลับแล
อ่านหนังสือจบแล้วก็มาอ่านบทวิจารณ์ของคุณจรูญพร ป. ในนิตยสารสีสัน ก็กระจ่างขึ้นถึงที่มาที่ไปของตัวละครแต่ละตัว
โดยรวมก็ถือว่าคุ้มกับสองปีที่คุณทุ่มเทนะครับ ขอชื่นชม
แนว คิดที่ได้จากเรื่องนี้คือต้องไม่คิดว่าเราเป็นใหญ่ในทุกอย่าง แม้เราจะมีปมด้อยมามากเท่าไหร่ แต่เราก็ต้องลืมมันให้ได้ มิเช่นนั้นจะส่งผลกระทบกับคนรอบข้างของเรา โดยเฉพาะลูกน้อยของเรา
หากเราทำพฤติกรรมเช่นใดไว้ ลูกของเราจะรับพฤติกรรมนั้นๆ ไปปรับใช้อย่างแน่นอน
ทำดีให้เด็กดู เหมือนที่เขาชอบว่ากันนั่นแหละดีที่สุด
ฝืนหน่อยนะครับ แต่ก็ต้องทำ
อ่านเล่มนี้คิดได้อย่างนี้ครับ
ว่าแต่ ลับแล นี่ ใช่คุณหรือเปล่าครับ?
ขอแสดงความนับถือ
คนขับช้า
Tags: book, books, หนังสือ3 Comments
